Η ΛΙΣΤΑ
Βλέποντας για ακόμα μια φορά τη λίστα σκεφτόμουνα πόσο σκατά τα είχα κάνει. Μουτζουρομένα ονόματα και ερωτηματικά. Τα διαγραμμένα τα είχα στο κεφάλι μου όχι στη λίστα.
Τί είχα κάνει λάθος;
Οι μισοί από τους καταχωρημένους ήταν ΠΟΛΥ δικοί μου άνθρωποι, που τους ξέρω χρόνια κτλ κτλ. Αν όμως με έβαζαν να γράψω δίπλα, την τελευταία φορά που τους έχω δει...άσε καλύτερα. Καταβάθος μου λείπουν αλλά δεν σήκωσα και εγώ μια φορά το τηλέφωνο να τους πάρω...Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, προσπαθω να τους δω, έτσι για να μην ξεχάσω τις φάτσες τους. Αλλάζουν, μεγαλώνουν, συνοδευόμενοι κάθε φορά από άλλους/άλλες. Και κάπου εκεί συνειδητοποιώ ότι ποτέ δεν τους εκτίμησα όσο έπρεπε τουλάχιστον αυτό δείχνει η συμπεριφορά μου.
ΥΣΤΕΡΙΑ
Μέχρι την ώρα που θα πήγαινα στο μαγαζί το μέχρι πρότινος ΤΕΛΕΙΟ μαλλί μου είχε γίνει...Ασε! Σήμερα βρήκε να κάνει υγρασία στη Λευκωσία; Σκεφτόμουνα να λουστώ και να πάει στο διάολο το κομμωτήριο αλλά δεν είχα χρόνο.Κρίση πανικού, χωρίς λόγο κιόλας. Τα μάζεψα όπως όπως, έτσι για να βλέπονται και ντύθηκα (αφού πριν είχα δοκιμάσει ό,τι ρούχο υπήρχε πρόχειρο). Τι είναι αυτό που μας πιάννει ώρες ώρες με την εμφάνιση, γιατίίί; Αίσθημα επιβεβαίωσης, αυτοσυντήρησης...Whatever Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά αλλά εγώ είχα ήδη αργήσει και δεν μου έμενε χρόνος για τέτοιες σκέψεις.
"Κι ούτε τα ρούχα,ούτε ο καθρέφτης
Που όλο σε βλέπει χρώμα ν'αλλάζεις στα μαλλιά
Λέξη δεν λένε γι'αυτή την τρύπα
Που μεγαλώνει μες στην καρδιά."
(Ε.Τσαλιγοπούλου)ΑΦΙΞΕΙΣ
Φτάνω - με την νενομισμένη καθηστέρηση
Βρήκα 5 λεπτά για να αναρωτηθώ πόσοι θα μαζευτούμε...Βγαίνει και η περιβοήτη λίστα. Είχα καλέσει μόνο τους μισούς. Great! Κρίση πανικού νο2. Πώς τα κατάφερα έτσι γμτ;
Άρχισα να έχω σοβαρές επιφυλάξεις για το πώς θα κατέληγε η βραδιά..."ΧΑΛΙΑ", έλεγα συνέχεια στον Γ. πού τα είχε ήδη ακούσει στην πρώτη κρίση πανικού (βλέπε πιο πάνω). Εδώ οφείλω να τον ευχαριστήσω εξάλλου διότι εξάντλησα την υπομονή του ( η οποία ήταν ασυνήθιστα μεγάλη αυτή τη φορά). Κατέβασα 2 μαργαρίτες και πήρα κουράγιο.
ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ
Δεν περάσαμε άσχημα. Όμορφα ήταν. Μπόρεσα να μιλήσω με όλους, έμαθα τα νέα τους και κατάλαβα για ακόμα μια φορά ότι μερικά είναι τόσο συγκλονιστικά, που δεν πρέπει να το αφήνω και να τα μαθαίνω μια φορά το χρόνο. Μαζεύονται και δεν μας παίρνει η νύκτα να τα πούμε όλα:)
Η τούρτα ήταν υπέροχη. Όταν μου την άναψαν λαμπάδιασε. Μεγαλώνω(επικίνδυνα).
Πήρα την Μαρία αγκαζέ, (γιορτάζουμε την ίδια μέρα) και φυσήξαμε δυνατά. Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που δεν έκανα ευχή. Το ξέχασα...Λες τελικά να είμαι τόσο ευχαριστημένη με τη ζωή μου;
Ήπιαμε...Αρκετά. Όσο έπρεπε τουλάχιστον για να γίνει μόνιμο (τουλάχιστον για εκείνο το βράδι) το χαμόγελο στα πρόσωπά μας.
ΓΙΟΡΤΑΖΩ
Ξημέρωσε 21 Αυγούστου. Εγώ δεν πήρα χαμπάρι. Κοιμόμουν μέχρι αργά και το κινητό είχε ήδη γεμίσει ευχές. Από παντού. Από ανθρώπους που ούτε καν το φανταζόμουν ότι θα θυμούνταν την ημερομηνία. Χάρηκα πολύ..Είναι ωραίο να σε θυμούνται σκέφτηκα* (συνέχεια παρακάτω)
Εκεί που τα είχα κανει σαν τα μούτρα μου και κάλεσα τους μισούς, βρέθηκα να γιορτάζω εις διπλούν. Ή καλύτερα το κάναμε διήμερο. Βγήκα με την Ε. που είχε έρθει εκ Παρισίων και πολύ το χάρηκα. Μετά ξανά στο σπίτι που είχε μαζευτεί ανεπίσημα το μισό σόι και εντελώς απρόοπτα (αυτά είναι και τα καλύτερα) βρέθηκα να μουλιάζω στην πισίνα του Σ. ο οποίος παρεπιπτόντως έχει γαμάτο σπίτι! Α ναι! Δοκίμασα Johnie Walker Blue Label. Η γεύση του έμεινε στο στόμα μου και ήταν ίδια μ'αυτή που μου άφησαν οι 2 τελευταίες μέρες. Περίεργη αλλά μοναδική!
Στην υγειά σας και χρόνια μου πολλά!
ΤΟ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ(αφιερωμένο στην Σ. και τον Κ.)
* Η συνέχεια: Στεναχωρέθηκα που δεν με θυμήθηκαν 2 δικοί μου ανθρωποι. Ναι για 'σας μιλάω. Πήρα ευχές απ' τον Hacobo τον Antrea την Vale κτλ. Μπήκαν στον κόπο να μου γράψουν στα ελληνικά "Ευτυχή γενέθλια!" και εσείς ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Δικαιολογία :ΚΑΜΙΑ :(
ΤΟ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ Ν.2
Αυτές τις μέρες μου λείπετε ακόμη περισσότερο. Δεν ξέρω ακριβώς πού βρίσκεται ο καθένας πάντως ξαφνιάστηκα που θυμηθήκατε. Αλλά θα μου πεις ξεχνιούνται εκείνες οι απίστευτες χειμωνιάτικες νύκτες του Βελγίου; Πιείτε μια Jupiler στην υγειά μου
