La vie en rose

-Clementine: You know me, I'm impulsive. -Joel: That's what I love about you.

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 13, 2005

Πάμε Ποινικό;

lamortevive_1

Τρίτη και 13 σήμερα...no worries! Αν ήμουν προληπτική δεν θα είχα μαύρη γάτα και δεν θα περνούσα κάτω από σκαλωσιές... Το πρόβλημα είναι άλλο. Απόψε δίνω μάθημα. Έχασα όλη τη μέρα... Ξύπνησα πρωί και έκανα κάποιες δουλειές. Τώρα είμαι πτώμα... Τόσο που σκέφτομαι να μην πάω να το δώσω. Δεν κάνει να με βλέπει κόσμος σ' αυτή την κατάσταση...Ζωντανή-νεκρή. Έτσι ονόμασε και την φωτο ο James.


Πότε είπες ότι τελειώνουμε;



Υ.Γ : Για συναδελφους και μη: Σήμερα γιορτάζει ο Αριστείδης. Πείτε του χρόνια πολλά, έτσι, για να έχετε το δίκαιο με το μέρος σας(!)

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 04, 2005

Επειδή κάτι έπρεπε να γράψω...

rampe



wake me up when September ends

Εσείς τα δικά σας και 'γω τα δικά μου...




Υ.Γ.-> Η φωτο είναι του James

Δευτέρα, Αυγούστου 29, 2005

Over the hills and far away - Φεύγω

Το δωμάτιο μυρίζει καφέ και Earl Grey. Μόνο ένα πράγμα σημαίνει αυτό…
It's time to go back home!
Βαριέμαι απίστευτα τι διαδικασία. Ειδικά το πακετάρισμα. Τί να βάλεις και τί να αφήσεις;
Άσε που με όσα έχουν γίνει φοβάμαι τα αεροπλάνα. Όχι ακριβώς φοβάμαι. Μια ανησυχία την έχω. Ας είναι. Αυτή τη φορά ταξιδεύω με την Σ. και την Κ. Θα βγάλουμε το άχτι μας στα αφορολόγητα και θα τα ξεχάσουμε όλα είμαι σίγουρη.

Αν και πηγαινοέρχομαι συχνά, όταν έρχεται η μέρα της αναχώρησης, αφού τελιώσω, κάθομαι πάνω στη βαλίτσα και κάνω ανασκόπηση:

Τα βιβλια μου
Η Βιρτζίνια θα με μαλλώσει. Εδώ και 3 καλοκαίρια παρατάω την Mrs Dalloway να περιφέρεται στους δρόμους του Λονδίνου προσπαθώντας να οργανώνει το περίφημο πάρτυ... Φέτος την αφήνω κάπου στη μέση. Σορρυ Κλαρίσα... Δεν κάνω όμως τον κόπο να σε κουβαλήσω επειδή ξέρω οτι δεν θα βρω χρόνο. Για τον επόμενο μήνα τουλάχιστον, έχω βαρυφορτωμένο πρόγραμμα. Άσε που είναι και τα Ισπανικά στη μέση. Είπαμε με τον Λ. ότι θα πηγαίναμε για το πρώτο πτυχίο τον Οκτώβριο...
Όσο για τα υπόλοιπα βιβλία, (τα νομικά) είναι ήδη στην βαλίτσα και παίρνουν πολύ χώρο και βάρος. -Να αγχωθώ τώρα;

Ο καφές
Αγαπάω ότι έχει σχέση με καφέ. Βρήκα επιτέλους χώρο και κουβαλάω μαζί όλα τα σύνεργα. Το σετ που αγόρασα από την Γερμανία είναι το αγαπημένο μου...Αυτό το μήνα θα μου χρειαστεί όσο τίποτα άλλο. Τα πακέτα με το φρεσκοαλεσμένο καφέ έχουν είδη πάρει τη θέση τους και δίνουν άρωμα στο υπόλοιπο περιεχόμενο της βαλίτσας κάνοντας τα βιβλία μου πιο νόστιμα:P (Ας με βοηθήσει να τα ανοίξω κιόλας)

Τέλος εποχής
Το καλοκαίρι τελειώνει ημερολογιακά. Για 'μένα έχει τελιώσει εδώ και αρκετό καιρό. Ο μήνας που έρχεται φέρνει πολλές υποχρεώσεις, άγχος και πίεση. Επίσης φέρνει καταθλιπτική διάθεση. Μαζί με τα φύλλα που κιτρινίζουν και πέφτουν στην αυλή του κυρ- Νικου, πέφτει και η διάθεσή μου.

Στόχοι
Πολλοί και μεγαλεπίβολοι. Θέλουν πολλή προσπάθεια γμτ και δεν ξέρω αν έχω τις δυνάμεις.

Αποχαιρετισμοί
Σήμερα είπα πολλά αντίο. Σε φίλους που τώρα αρχίζουν τις σπουδές. Σε άλλους που τελειώνουν. Στην οικογένεια, στη γειτονιά μου. Απόψε γυρνώντας στο σπίτι προσπαθούσα να φωτογραφίσω στο μυαλό μου την πόλη. Ήταν ήσυχη και ζεστή. Είχε φορέσει τα καλά της και με αποχαιρετούσε.

Καληνύκτα Λευκωσία, καληνύκτα αγάπη μου...

Now playing: Led Leppelin-Over the hills and far away

Κυριακή, Αυγούστου 21, 2005

Τα χρόνια φεύγουν θες δεν θες (παραλειπόμενα και απωθημένα)

Η ΛΙΣΤΑ
Βλέποντας για ακόμα μια φορά τη λίστα σκεφτόμουνα πόσο σκατά τα είχα κάνει. Μουτζουρομένα ονόματα και ερωτηματικά. Τα διαγραμμένα τα είχα στο κεφάλι μου όχι στη λίστα.
Τί είχα κάνει λάθος;
Οι μισοί από τους καταχωρημένους ήταν ΠΟΛΥ δικοί μου άνθρωποι, που τους ξέρω χρόνια κτλ κτλ. Αν όμως με έβαζαν να γράψω δίπλα, την τελευταία φορά που τους έχω δει...άσε καλύτερα. Καταβάθος μου λείπουν αλλά δεν σήκωσα και εγώ μια φορά το τηλέφωνο να τους πάρω...Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, προσπαθω να τους δω, έτσι για να μην ξεχάσω τις φάτσες τους. Αλλάζουν, μεγαλώνουν, συνοδευόμενοι κάθε φορά από άλλους/άλλες. Και κάπου εκεί συνειδητοποιώ ότι ποτέ δεν τους εκτίμησα όσο έπρεπε τουλάχιστον αυτό δείχνει η συμπεριφορά μου.

ΥΣΤΕΡΙΑ
Μέχρι την ώρα που θα πήγαινα στο μαγαζί το μέχρι πρότινος ΤΕΛΕΙΟ μαλλί μου είχε γίνει...Ασε! Σήμερα βρήκε να κάνει υγρασία στη Λευκωσία; Σκεφτόμουνα να λουστώ και να πάει στο διάολο το κομμωτήριο αλλά δεν είχα χρόνο.Κρίση πανικού, χωρίς λόγο κιόλας. Τα μάζεψα όπως όπως, έτσι για να βλέπονται και ντύθηκα (αφού πριν είχα δοκιμάσει ό,τι ρούχο υπήρχε πρόχειρο). Τι είναι αυτό που μας πιάννει ώρες ώρες με την εμφάνιση, γιατίίί; Αίσθημα επιβεβαίωσης, αυτοσυντήρησης...Whatever Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά αλλά εγώ είχα ήδη αργήσει και δεν μου έμενε χρόνος για τέτοιες σκέψεις.

"Κι ούτε τα ρούχα,ούτε ο καθρέφτης
Που όλο σε βλέπει χρώμα ν'αλλάζεις στα μαλλιά
Λέξη δεν λένε γι'αυτή την τρύπα
Που μεγαλώνει μες στην καρδιά."
(Ε.Τσαλιγοπούλου)



ΑΦΙΞΕΙΣ
Φτάνω - με την νενομισμένη καθηστέρηση
Βρήκα 5 λεπτά για να αναρωτηθώ πόσοι θα μαζευτούμε...Βγαίνει και η περιβοήτη λίστα. Είχα καλέσει μόνο τους μισούς. Great! Κρίση πανικού νο2. Πώς τα κατάφερα έτσι γμτ;
Άρχισα να έχω σοβαρές επιφυλάξεις για το πώς θα κατέληγε η βραδιά..."ΧΑΛΙΑ", έλεγα συνέχεια στον Γ. πού τα είχε ήδη ακούσει στην πρώτη κρίση πανικού (βλέπε πιο πάνω). Εδώ οφείλω να τον ευχαριστήσω εξάλλου διότι εξάντλησα την υπομονή του ( η οποία ήταν ασυνήθιστα μεγάλη αυτή τη φορά). Κατέβασα 2 μαργαρίτες και πήρα κουράγιο.

ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ
Δεν περάσαμε άσχημα. Όμορφα ήταν. Μπόρεσα να μιλήσω με όλους, έμαθα τα νέα τους και κατάλαβα για ακόμα μια φορά ότι μερικά είναι τόσο συγκλονιστικά, που δεν πρέπει να το αφήνω και να τα μαθαίνω μια φορά το χρόνο. Μαζεύονται και δεν μας παίρνει η νύκτα να τα πούμε όλα:)
Η τούρτα ήταν υπέροχη. Όταν μου την άναψαν λαμπάδιασε. Μεγαλώνω(επικίνδυνα).
Πήρα την Μαρία αγκαζέ, (γιορτάζουμε την ίδια μέρα) και φυσήξαμε δυνατά. Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που δεν έκανα ευχή. Το ξέχασα...Λες τελικά να είμαι τόσο ευχαριστημένη με τη ζωή μου;
Ήπιαμε...Αρκετά. Όσο έπρεπε τουλάχιστον για να γίνει μόνιμο (τουλάχιστον για εκείνο το βράδι) το χαμόγελο στα πρόσωπά μας.

ΓΙΟΡΤΑΖΩ
Ξημέρωσε 21 Αυγούστου. Εγώ δεν πήρα χαμπάρι. Κοιμόμουν μέχρι αργά και το κινητό είχε ήδη γεμίσει ευχές. Από παντού. Από ανθρώπους που ούτε καν το φανταζόμουν ότι θα θυμούνταν την ημερομηνία. Χάρηκα πολύ..Είναι ωραίο να σε θυμούνται σκέφτηκα* (συνέχεια παρακάτω)

Εκεί που τα είχα κανει σαν τα μούτρα μου και κάλεσα τους μισούς, βρέθηκα να γιορτάζω εις διπλούν. Ή καλύτερα το κάναμε διήμερο. Βγήκα με την Ε. που είχε έρθει εκ Παρισίων και πολύ το χάρηκα. Μετά ξανά στο σπίτι που είχε μαζευτεί ανεπίσημα το μισό σόι και εντελώς απρόοπτα (αυτά είναι και τα καλύτερα) βρέθηκα να μουλιάζω στην πισίνα του Σ. ο οποίος παρεπιπτόντως έχει γαμάτο σπίτι! Α ναι! Δοκίμασα Johnie Walker Blue Label. Η γεύση του έμεινε στο στόμα μου και ήταν ίδια μ'αυτή που μου άφησαν οι 2 τελευταίες μέρες. Περίεργη αλλά μοναδική!
Στην υγειά σας και χρόνια μου πολλά!




ΤΟ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ(αφιερωμένο στην Σ. και τον Κ.)
* Η συνέχεια: Στεναχωρέθηκα που δεν με θυμήθηκαν 2 δικοί μου ανθρωποι. Ναι για 'σας μιλάω. Πήρα ευχές απ' τον Hacobo τον Antrea την Vale κτλ. Μπήκαν στον κόπο να μου γράψουν στα ελληνικά "Ευτυχή γενέθλια!" και εσείς ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Δικαιολογία :ΚΑΜΙΑ :(

ΤΟ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ Ν.2
Αυτές τις μέρες μου λείπετε ακόμη περισσότερο. Δεν ξέρω ακριβώς πού βρίσκεται ο καθένας πάντως ξαφνιάστηκα που θυμηθήκατε. Αλλά θα μου πεις ξεχνιούνται εκείνες οι απίστευτες χειμωνιάτικες νύκτες του Βελγίου; Πιείτε μια Jupiler στην υγειά μου


matilda agnes

Παρασκευή, Αυγούστου 19, 2005

Όταν οι διακοπές γίνονται εφιάλτης...

e0508

Πριν καλά καλά η κυπριακή γη δεκτεί τα παιδιά της που χάθηκαν στην αεροπορική τραγωδία, σήμερα μια είδηση από την Αίγυπτο βυθίζει, για δεύτερη φορά, όλο το νησί στο πένθος. Επιστρέφοντας από προσκύνημα στο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, το λεωφορείο στο οποίο επέβαιναν 13 Κύπριοι τουρίστες ανατράπει. Τραγικός απολογισμός: 7 νεκροί και 6 τραυματίες. (Λεπτομέρεια: Από τους 7 νεκρούς οι 4 ανήκαν στην ίδια οικογένεια και είχαν πάει στο γνωστό θέρετρο Sharm el-Sheikh για τις καλοκαιρινές τους διακοπές)
Εκεί που η ατμόσφαιρα δεν μπορούσε να γίνει πιο βαριά, εκεί που η μισή Κύπρος θρηνεί μαυροφορεμένη...διερωτούμαι(!): Ποιά κατάρα μας χτύπησε καλοκαιριάτικα;

Πέμπτη, Αυγούστου 18, 2005

Θέλω...

- ΘΕΛΩ να μπορέσω να κλείσω την τηλεόραση και το ραδιόφωνο

- ΘΕΛΩ
να σταματήσω να ακούω: κλάματα - τραγικές ιστορίες
να βλέπω: φωτογραφίες ανθρώπων που χάθηκαν
να συζητώ: για το πόσο θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο, για το ποιός φταίει και τι πραγματικά έγινε


- ΘΕΛΩ να πάψω να γράφω και να διαβάζω ανοησίες(σε ποστ και εφημερίδες)

- ΘΕΛΩ η σύνταξη του Φιλελευθερου να απαντήσει στο Σάββα

- ΘΕΛΩ αύριο στην κηδεία, να απαλύνεις τον πόνο της Ε. που έχασε την αδελφή της

- ΘΕΛΩ να γράψω κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό από το ππροηγούμενο ποστ με το πρωτοσέλιδο του Πολίτη αλλά δεν μου βαστάει...

Δευτέρα, Αυγούστου 15, 2005

Η Κύπρος βυθίζεται στο πένθος

politis

Σήμερα όλη η Κύπρος άναψε ένα κερί στην Παναγια για να αναπαύσει τις ψυχές σας και να δώσει υπομονή σ' αυτούς που αφήνετε πίσω...